Τόσο οι άνδρες όσο και οι γυναίκες έχουν απίστευτες δυνατότητες όταν πρόκειται να αυξήσουν τη δύναμη, την υπερτροφία και τη δύναμή τους μέσω της προπόνησης με αντιστάσεις. Τις τελευταίες δεκαετίες, πολλές μελέτες έχουν διερευνήσει τις πιθανές διαφορές που παίζουν ρόλο στον τρόπο προσαρμογής των φύλων σε ορισμένες μορφές προπόνησης με αντιστάσεις.
Σε μια πρόσφατη μετα-ανάλυση , οι συγγραφείς ανέλυσαν πολλαπλές μελέτες που συνέκριναν άνδρες και γυναίκες και τον τρόπο με τον οποίο ανταποκρίνονται στην προπόνηση αντίστασης όσον αφορά τη δύναμη και την υπερτροφία. Είναι γνωστό ότι υπάρχουν διαφορές μεταξύ των φύλων, όπως τα επίπεδα ορμονών, η άλιπη σωματική μάζα και η συνολική μυϊκή μάζα , αλλά πώς ακριβώς αυτές επηρεάζουν τις αντιδράσεις στην προπόνηση;
Στη μελέτη, οι συγγραφείς ανέλυσαν και συνέκριναν τρεις βασικούς τομείς απόδοσης: την υπερτροφία, τη δύναμη του άνω μέρους του σώματος και τη δύναμη του κάτω μέρους του σώματος . Αξίζει να σημειωθεί ότι το μεγαλύτερο μέρος της έρευνας που συμπεριλήφθηκε σε αυτήν τη μετα-ανάλυση επικεντρώθηκε σε μη προπονημένα άτομα και οι μεταβλητές της προπόνησης αντίστασης διέφεραν ελαφρώς μεταξύ των διαφόρων μελετών.
Όσον αφορά την υπερτροφία, οι συγγραφείς εξέτασαν 10 διαφορετικές μελέτες που πληρούσαν τα κριτήριά τους και πρότειναν ότι οι προσαρμογές της υπερτροφίας ήταν παρόμοιες μεταξύ των φύλων στην έρευνα που εξέτασαν.
Όσον αφορά τη δύναμη του κάτω μέρους του σώματος, εξετάστηκαν 23 μελέτες και, όπως και με την υπερτροφία, και τα δύο φύλα αντέδρασαν παρόμοια όσον αφορά τη συνολική αύξηση με βάση τους δείκτες δύναμης που χρησιμοποιήθηκαν στην έρευνα. Αν και η αύξηση της δύναμης του κάτω μέρους του σώματος ήταν παρόμοια, η δύναμη του άνω μέρους του σώματος διέφερε περισσότερο στις 17 μελέτες που συμπεριλήφθηκαν, με μεγαλύτερες αυξήσεις να παρατηρούνται στις γυναίκες.
Παράγοντες που πρέπει να ληφθούν υπόψη
Η έρευνα μέχρι σήμερα ήταν ελαφριά στη σύγκριση των φύλων και μερικές από τις βαθύτερες φυσιολογικές διαφορές που μπορεί να παίζουν σε σχέση με το πώς ανταποκρίνονται άνδρες και γυναίκες σε διαφορετικές μορφές προπόνησης με αντίσταση.
Τα παραπάνω αποτελέσματα είναι ενδιαφέροντα. Ωστόσο, αξίζει να θυμόμαστε ότι ένας μεγάλος αριθμός των πληθυσμών της μελέτης που αξιολογήθηκαν ήταν μη προπονημένοι. Λαμβάνοντας υπόψη ότι αυτό θα μπορούσε να εξηγήσει γιατί οι μη προπονημένες γυναίκες είδαν μεγαλύτερες αυξήσεις στη δύναμη του άνω μέρους του σώματος. Εάν αυτή η μορφή προπόνησης ήταν ένα νέο ερέθισμα και δεν υπήρχε προηγούμενη έκθεση σε προπόνηση δύναμης του άνω μέρους του σώματος μέσω της εργασίας, του αθλητισμού ή του τρόπου ζωής, τότε είναι λογικό το άνω μέρος του σώματός τους να αντιδρά πιο γρήγορα από ό,τι των ανδρών.
Νευρομυϊκές σκέψεις
Στη μετα-ανάλυση, οι συγγραφείς επισημαίνουν ότι λίγα είναι ακόμη γνωστά σχετικά με τις πιθανές νευρομυϊκές διαφορές που μπορεί να παίζουν ρόλο στον τρόπο με τον οποίο τα διαφορετικά φύλα προσαρμόζονται σε διάφορες μορφές προπόνησης.
Ωστόσο, υποστηρίζεται ότι οι άνδρες έχουν τη δυνατότητα να κουράζονται πιο γρήγορα κατά τη διάρκεια έντονης προπόνησης σε σύγκριση με τις γυναίκες, αλλά ο ακριβής λόγος για αυτό παραμένει ασαφής. Επιπλέον, οι άνδρες γενικά έχουν υψηλότερο όριο φυσικής κατάστασης από τις γυναίκες, γεγονός που θα μπορούσε να εξηγήσει γιατί οι γυναίκες προσαρμόζονται πιο γρήγορα σε ορισμένα νέα ερεθίσματα (κέρδη για αρχάριους).
Μυϊκή μάζα και ορμονικά προβλήματα
Μεταξύ των φύλων, οι άνδρες έχουν γενικά μεγαλύτερη άλιπη σωματική μάζα και συνολική μυϊκή μάζα σε σύγκριση με τις γυναίκες, ενώ οι γυναίκες έχουν υψηλότερα ποσοστά σωματικού λίπους. Πέρα από αυτές τις διαφορές, οι συγγραφείς υποστηρίζουν ότι μια εξήγηση για τις αποκλίσεις στον τρόπο με τον οποίο τα φύλα ανταποκρίνονται σε διαφορετικές μορφές προπόνησης θα μπορούσε να οφείλεται στις διαφορές στον μυϊκό φαινότυπο κάθε φύλου.
Ουσιαστικά, οι ποικίλες αντιδράσεις στην προπόνηση αντίστασης θα μπορούσαν να οφείλονται στο πώς διαφέρει η σύνθεση των μυϊκών ινών μεταξύ των φύλων. Αν και ορισμένες μελέτες υποδηλώνουν ότι οι γυναίκες έχουν υψηλότερα ποσοστά ινών Τύπου Ι στον έξω πλατύ μυ και τον δικέφαλο βραχιόνιο μυ, κάτι που θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί για να προτείνει βέλτιστες πρακτικές προπόνησης, η έρευνα σε αυτό το θέμα εξακολουθεί να είναι ανεπαρκής για να εξαχθούν οριστικά συμπεράσματα.
Όσον αφορά τις ορμονικές διαφορές , οι άνδρες έχουν γενικά υψηλότερα επίπεδα ανδρογόνων από τις γυναίκες, γεγονός που μπορεί να εξηγήσει γιατί οι γυναίκες βιώνουν λιγότερες αλλαγές στο μέγεθος των μυών με την προπόνηση που βασίζεται στην υπερτροφία. Οι συγγραφείς σημειώνουν επίσης ότι ενώ οι άνδρες γενικά βλέπουν μεγαλύτερες αυξήσεις στην απόλυτη υπερτροφία και τη δύναμη από τις γυναίκες, η σχετική αύξηση μεταξύ των φύλων είναι παρόμοια με την πάροδο του χρόνου.
Ένας άλλος ορμονικός παράγοντας που συζητήθηκε ήταν οι διαφορές που μπορεί να βιώσουν οι γυναίκες κατά τη διάρκεια του εμμηνορροϊκού τους κύκλου . Η έρευνα εξακολουθεί να είναι σχετικά περιορισμένη σχετικά με τους ακριβείς μηχανισμούς που μπορεί να παίζουν ρόλο όσον αφορά τις προσαρμογές δύναμης και υπερτροφίας κατά τη διάρκεια διαφόρων τμημάτων του κύκλου, αλλά υπάρχουν ορισμένες προτάσεις σχετικά με το πού εμφανίζονται συχνότερα η ανάπτυξη και η κόπωση.
Οι συγγραφείς σημείωσαν επίσης ότι όσον αφορά την μυϊκή κόπωση , οι διαφορές μεταξύ των φύλων εξαρτώνται από την εργασία που εκτελείται. Ωστόσο, έχει υποστηριχθεί ότι οι γυναίκες βιώνουν λιγότερη μυϊκή κόπωση όταν εκτελούν μεμονωμένες συσπάσεις.