Στα ισπανικά νοικοκυριά, έχει επικρατήσει ένας άγραφος κανόνας: αν το φαγητό μυρίζει ωραία και φαίνεται ωραίο, έχει καταναλωθεί , ακόμα κι αν η συσκευασία αναφέρει σαφώς ότι η ημερομηνία λήξης έχει παρέλθει. Αυτή η πρακτική, την οποία πολλοί θεωρούν ακίνδυνη ή ακόμα και κοινή λογική για την αποφυγή της σπατάλης τροφίμων, έρχεται σε άμεση αντίθεση με τις συστάσεις των υγειονομικών αρχών.
Τα τελευταία στοιχεία από τον Σύνδεσμο Κατασκευαστών και Διανομέων (AECOC) σκιαγραφούν μια αρκετά σαφή εικόνα. Αφενός, το κοινό ενδιαφέρεται ολοένα και περισσότερο για την ασφάλεια των τροφίμων και διαβάζει τις ετικέτες. αφετέρου, συνεχίζουν να λαμβάνονται καθημερινές αποφάσεις που αυξάνουν τον κίνδυνο τροφικής δηλητηρίασης, ειδικά όταν πρόκειται για ληγμένα ή ακατάλληλα αποθηκευμένα τρόφιμα . Ένα σημαντικό χάσμα παραμένει μεταξύ της θεωρητικής γνώσης και του τι πραγματικά συμβαίνει στην κουζίνα.
Ισπανοί και ληγμένα τρόφιμα: μια σχέση υψηλού κινδύνου
Σύμφωνα με το τελευταίο Βαρόμετρο Ασφάλειας Τροφίμων της AECOC , το 69% των καταναλωτών στην Ισπανία παραδέχονται ότι καταναλώνουν προϊόντα που έχουν παρέλθει η ημερομηνία λήξης τους, ακόμη και όταν, κατά τη γνώμη τους, η εμφάνιση, η μυρωδιά ή η γεύση τους υποδεικνύουν ότι «είναι ακόμα καλά». Με άλλα λόγια, σχεδόν επτά στους δέκα ανθρώπους αγνοούν το όριο που ορίζει ο κατασκευαστής για να εγγυηθεί την ασφάλεια.
Παραδόξως, αυτή η συμπεριφορά συνυπάρχει με ένα αυξανόμενο ενδιαφέρον για τις πληροφορίες συσκευασίας: το 94% του πληθυσμού δηλώνει ότι διαβάζει τακτικά τις ετικέτες και το 81% λέει ότι ελέγχει την ημερομηνία λήξης όταν ψωνίζει . Επιπλέον, το 67% συμβουλεύεται τη λίστα των συστατικών και σχεδόν οι μισοί εξετάζουν επίσης τις διατροφικές πληροφορίες. Στα χαρτιά, ο μέσος καταναλωτής φαίνεται προσεκτικός και υπεύθυνος.
Όσοι συμμετείχαν στην έρευνα ισχυρίζονται μάλιστα ότι έχουν σαφή κατανόηση των βασικών στοιχείων: το 89% δηλώνει ότι μπορεί να διακρίνει σωστά μεταξύ «ανάλωση πριν από» και «ανάλωση κατά προτίμηση πριν από ». Ωστόσο, αυτή η γνώση δεν μεταφράζεται πάντα σε συνέπεια όταν τα προϊόντα φτάνουν στο ψυγείο ή στο ντουλάπι τροφίμων. Όταν αποφασίζουν αν θα φάνε ένα τρόφιμο ή όχι, πολλοί καταλήγουν να βασίζονται περισσότερο στις αισθήσεις τους παρά σε ό,τι αναγράφεται στη συσκευασία.
Η έρευνα αποκαλύπτει ότι το 55% του πληθυσμού καταναλώνει τρόφιμα πέραν της συνιστώμενης διάρκειας ζωής μετά το άνοιγμα , εφόσον «φαίνεται» ότι είναι σε καλή κατάσταση, και μόνο το ένα τρίτο ισχυρίζεται ότι τηρεί αυστηρά τους χρόνους που υποδεικνύει ο κατασκευαστής. Στην πράξη, η γραμμή μεταξύ της μέγιστης αξιοποίησης των τροφίμων και της ανάληψης περιττού κινδύνου συχνά ξεπερνιέται.
Ημερομηνία λήξης, ημερομηνία λήξης κατά προτίμηση πριν από και μύθοι που γεμίζουν τα σκουπίδια
Μεγάλο μέρος αυτής της σύγχυσης πηγάζει από τον τρόπο με τον οποίο ερμηνεύονται οι ημερομηνίες συσκευασίας. Μελέτες δείχνουν ότι, αν και οι περισσότεροι ισχυρίζονται ότι γνωρίζουν, στην πράξη συγχέουν τις ημερομηνίες «ανάλωση πριν από» και «ανάλωση κατά προτίμηση πριν από» και τείνουν να τα συνδυάζουν όλα με την υπόθεση ότι «έχει παρέλθει η ημερομηνία λήξης του». Αυτή η σύγχυση έχει δύο επιπτώσεις: αφενός, αυξάνει τη σπατάλη τροφίμων που θα ήταν ακόμα ασφαλή· αφετέρου, υποβαθμίζει τη σημασία των προϊόντων που ενέχουν πραγματικό κίνδυνο όταν λήξουν.
Η ημερομηνία λήξης σηματοδοτεί την ημέρα μετά την οποία τα τρόφιμα ενδέχεται να μην είναι πλέον μικροβιολογικά ασφαλή . Είναι συνηθισμένο σε προϊόντα που ευπαθούν σε μεγάλο βαθμό, όπως το νωπό κρέας και ψάρι, ο κιμάς, τα πουλερικά, τα φρέσκα γαλακτοκομικά προϊόντα, τα μαλακά τυριά και τα έτοιμα γεύματα που διατηρούνται στο ψυγείο. Μόλις παρέλθει αυτή η ημερομηνία, η σύσταση των ειδικών είναι κατηγορηματική: μην καταναλώνετε το προϊόν, ακόμα κι αν φαίνεται ωραίο ή δεν μυρίζει άσχημα , επειδή ορισμένα παθογόνα βακτήρια μπορούν να αναπτυχθούν χωρίς να αλλοιώσουν σημαντικά την εμφάνιση ή το άρωμά του.
Η ημερομηνία «ανάλωση κατά προτίμηση πριν από» , από την άλλη πλευρά, συνδέεται με την ποιότητα και όχι με την ασφάλεια. Υποδεικνύει την περίοδο κατά την οποία το τρόφιμο διατηρεί τα βέλτιστα χαρακτηριστικά γεύσης, υφής και αρώματος . Μετά από αυτήν την ημερομηνία, το προϊόν μπορεί να χάσει την τραγανότητά του, το άρωμα ή την ένταση, αλλά εάν έχει αποθηκευτεί σωστά και η συσκευασία είναι άθικτη, είναι δυνατό να συνεχίσετε να το καταναλώνετε χωρίς σημαντικό πρόσθετο κίνδυνο για την υγεία.
Αυτή η δεύτερη κατηγορία περιλαμβάνει τα περισσότερα ξηρά ή μακράς διαρκείας τρόφιμα : ρύζι, ζυμαρικά, αποξηραμένα όσπρια, αλεύρι, μπισκότα, δημητριακά πρωινού, σοκολάτα, καφέ , τσάι, μέλι, μπαχαρικά και κλειστά κονσερβοποιημένα προϊόντα. Ακόμη και ορισμένα προϊόντα που έχουν υποστεί ζύμωση, όπως το γιαούρτι , μπορούν να παραμείνουν ασφαλή και μετά την ημερομηνία λήξης τους χάρη στη δράση των ωφέλιμων βακτηρίων, υπό την προϋπόθεση ότι έχουν διατηρηθεί στο ψυγείο και η συσκευασία τους δεν έχει υποστεί ζημιά.
Το πρόβλημα είναι ότι, για ορισμένους ανθρώπους, οποιαδήποτε τυπωμένη ημερομηνία ερμηνεύεται ως ένα είδος «σημείου χωρίς επιστροφή » και πολλά από αυτά τα προϊόντα καταλήγουν στα σκουπίδια παρά το γεγονός ότι είναι απολύτως ασφαλή για κατανάλωση. Ταυτόχρονα, υπάρχουν και εκείνοι που παίρνουν πολύ ελαφρά τις ημερομηνίες λήξης των φρέσκων τροφίμων υψηλού κινδύνου, βασιζόμενοι στην αίσθηση της όσφρησης και της όρασης, ακόμη και όταν η ετικέτα προειδοποιεί σαφώς εναντίον τους.
Τι συμβαίνει στο σπίτι: κακές συνήθειες με τα ληγμένα τρόφιμα
Πέρα από ό,τι γίνεται με τις ληγμένες συσκευασίες, μελέτες σχετικά με τις συνήθειες των νοικοκυριών υποδεικνύουν μια σειρά από πρακτικές αποθήκευσης και χειρισμού που αυξάνουν σημαντικά τους κινδύνους , ανεξάρτητα από το αν τα τρόφιμα έχουν λήξει ή όχι. Η γκρίζα ζώνη έγκειται κυρίως στον τρόπο με τον οποίο ψύχονται, ξαναζεσταίνονται και αποθηκεύονται τα τρόφιμα.
Το βαρόμετρο AECOC δείχνει ότι το 87% των νοικοκυριών αφήνουν τα πιάτα να κρυώσουν σε θερμοκρασία δωματίου για αρκετές ώρες πριν τα βάλουν στο ψυγείο . Αυτό το χρονικό διάστημα, κατά το οποίο τα τρόφιμα παραμένουν στο κρίσιμο εύρος θερμοκρασίας περίπου 5°C έως 65°C, επιτρέπει σε βακτήρια όπως η σαλμονέλα και η λιστέρια να πολλαπλασιάζονται γρήγορα. Οι τεχνικές συστάσεις είναι πολύ πιο αυστηρές: όχι περισσότερο από δύο ώρες εκτός ψυγείου ή μόνο μία ώρα εάν κάνει πολύ ζέστη.
Αυτή η συνήθεια προστίθεται σε άλλες που είναι εξίσου διαδεδομένες. Το 65% ξαναζεστάνει τα περισσεύματα φαγητού περισσότερες από μία φορές , γεγονός που μειώνει την ασφάλεια των τροφίμων, και σχεδόν οι μισοί παραδέχονται ότι αποψύχουν τα τρόφιμα απευθείας στον πάγκο για μεγάλα χρονικά διαστήματα. Επιπλέον, το 41% αποθηκεύει τα ανοιχτά κουτιά τροφίμων στο ψυγείο , παρά το γεγονός ότι οι ειδικοί συμβουλεύουν κατά αυτής της πρακτικής λόγω της πιθανής οξείδωσης του μετάλλου και της μετανάστευσης ουσιών στο περιεχόμενο.
Οι μαγειρικές συνήθειες που αυξάνουν τον κίνδυνο είναι επίσης συχνές: ομελέτες που δεν έχουν ψηθεί καλά, σπάνια χάμπουργκερ ή κρέας και ψάρι που δεν έχουν ψηθεί σχεδόν καθόλου. Σε υγιή άτομα, ο οργανισμός είναι συνήθως σε θέση να ξεπεράσει την ήπια τροφική δηλητηρίαση με συμπτώματα όπως έμετο, διάρροια, κοιλιακό άλγος ή ελαφρύ πυρετό, αλλά σε μικρά παιδιά, ηλικιωμένους, έγκυες γυναίκες ή ανοσοκατεσταλμένα άτομα, το αποτέλεσμα μπορεί να είναι πολύ πιο σοβαρό.
Οι ειδικοί επιμένουν ότι αυτές οι πρακτικές είναι προβληματικές ακόμη και όταν το τρόφιμο βρίσκεται εντός της ημερομηνίας λήξης του. Εάν τα προϊόντα έχουν παρέλθει , το περιθώριο ασφαλείας μειώνεται ακόμη περισσότερο. Ακόμα κι έτσι, σε πολλά νοικοκυριά το πραγματικό κριτήριο παραμένει: «Εάν περάσει το οπτικό, οσφρητικό και γευστικό τεστ, είναι ασφαλές για κατανάλωση».
Πώς να διατηρήσετε καλύτερα τα τρόφιμα και να μειώσετε τους κινδύνους
Τα δεδομένα του βαρομέτρου υποδηλώνουν ότι ένα σημαντικό μέρος των προβλημάτων θα μπορούσε να αποφευχθεί με μικρές αλλαγές στην οργάνωση του ντουλαπιού και στη χρήση του ψυγείου . Δεν χρειάζεται να δημιουργήσετε ένα εργαστήριο στο σπίτι, αλλά η εφαρμογή ορισμένων βασικών οδηγιών που οι περισσότεροι άνθρωποι γνωρίζουν αλλά δεν ακολουθούν πάντα είναι ωφέλιμη.
Μία από τις πιο απλές συστάσεις είναι να αναγράφεται η ημερομηνία ανοίγματος στη συσκευασία , ειδικά σε προϊόντα που περιλαμβάνουν μηνύματα όπως «καταναλώστε εντός 3-5 ημερών από το άνοιγμα». Αυτά τα χρονικά πλαίσια δεν είναι απλώς κατευθυντήριες γραμμές ή μια νομική διατύπωση: βασίζονται σε μικροβιολογικές μελέτες και δοκιμές διάρκειας ζωής που πρέπει να διεξάγουν οι εταιρείες για να εγγυηθούν ότι το τρόφιμο παραμένει ασφαλές κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου.
Είναι επίσης σημαντικό να τηρούνται οι χρόνοι αποθήκευσης μετά το άνοιγμα του προϊόντος . Πολλοί καταναλωτές παρατείνουν αυτές τις ημέρες βασιζόμενοι στη διαίσθησή τους, ενώ η ετικέτα προορίζεται ακριβώς ως οδηγός. Μια άλλη βασική σύσταση είναι να αποφεύγεται η αποθήκευση των ανοιγμένων κουτιών στο ψυγείο . Το ασφαλέστερο πράγμα που μπορείτε να κάνετε είναι να μεταφέρετε το περιεχόμενο σε ένα καθαρό, αεροστεγές δοχείο, κατά προτίμηση γυάλινο ή πλαστικό κατάλληλο για τρόφιμα.
Η οργάνωση του ψυγείου είναι επίσης σημαντική. Οι οδηγίες για την ασφάλεια των τροφίμων μας υπενθυμίζουν ότι το ωμό κρέας και το ψάρι πρέπει να αποθηκεύονται στο πιο κρύο μέρος του ψυγείου και πάντα σε σφραγισμένα δοχεία , έτσι ώστε οι χυμοί τους να μην στάζουν πάνω σε άλλα τρόφιμα και να προκαλούν διασταυρούμενη μόλυνση. Η ιδανική θερμοκρασία ψυγείου είναι περίπου 4°C και η θερμοκρασία κατάψυξης περίπου -18°C , τιμές που πολλά νοικοκυριά δεν ελέγχουν τακτικά.
Για να αποφύγετε τη σπατάλη χωρίς να πανικοβάλλεστε, οι οργανώσεις καταναλωτών συνιστούν καλύτερο προγραμματισμό αγορών, έλεγχο των ημερομηνιών λήξης πριν γεμίσετε το καλάθι αγορών σας και εφαρμογή της κλασικής αρχής «πρώτος μέσα, πρώτος έξω» στο ντουλάπι. Όταν αναμένετε ότι δεν θα καταναλώσετε ένα προϊόν εγκαίρως, είναι καλύτερο να το καταψύξετε πριν από την ημερομηνία λήξης του , υπό την προϋπόθεση ότι πρόκειται για τρόφιμο που καταψύχεται καλά.
Ανάμεσα στον φόβο της πετάγματος φαγητού και στον φόβο της τροφικής δηλητηρίασης
Η κοινωνική συζήτηση σχετικά με τα ληγμένα τρόφιμα συνήθως κυμαίνεται μεταξύ δύο άκρων: σε αυτούς που πετάνε οτιδήποτε μόλις δουν ότι έχει περάσει μια μέρα από την ημερομηνία λήξης , και σε αυτούς που βασίζονται αποκλειστικά στο «σπιτικό πρωτόκολλο» τους, δηλαδή να κοιτάζουν, να μυρίζουν και να γεύονται, ακόμα κι αν η συσκευασία λέει το αντίθετο. Και οι δύο προσεγγίσεις, στην πραγματικότητα, αποκλίνουν από αυτά που προτείνουν οι ειδικοί.
Αφενός, η αυτόματη απόρριψη οποιουδήποτε τροφίμου που έχει παρέλθει η ημερομηνία «ανάλωση κατά προτίμηση πριν από» συμβάλλει σε τεράστια σπατάλη τροφίμων, ειδικά όταν πρόκειται για ξηρά, συσκευασμένα και κλειστά προϊόντα. Στο σπίτι, αυτό μπορεί να φαίνεται σαν μια μικρή χειρονομία, αλλά συνολικά σε όλα τα νοικοκυριά, αντιστοιχεί σε τόνους τροφίμων που πετιούνται κάθε χρόνο χωρίς σαφή λόγο υγείας.
Από την άλλη πλευρά, η υποτίμηση της σημασίας των ημερομηνιών λήξης σε τρόφιμα που ευπαθούν σε μεγάλο βαθμό μπορεί να οδηγήσει σε τροφική δηλητηρίαση που μπορεί να προληφθεί. Οι ειδικοί μας υπενθυμίζουν ότι ορισμένοι μικροοργανισμοί μπορούν να πολλαπλασιαστούν χωρίς να παράγουν ιδιαίτερα δυσάρεστη οσμή ή εμφανείς αλλαγές στην εμφάνιση. Με άλλα λόγια, η όσφρηση και η όραση δεν είναι αλάνθαστα εργαλεία για την αξιολόγηση της ασφάλειας των τροφίμων , αν και μπορούν να μας βοηθήσουν να εντοπίσουμε σαφώς αλλοιωμένα προϊόντα.
Σε αυτό το πλαίσιο, οι οργανισμοί και οι αρχές δίνουν έμφαση σε τρεις βασικές ιδέες: να γνωρίζετε πώς να διαβάζετε σωστά τις ετικέτες, να χρησιμοποιείτε τις αισθήσεις σας με σύνεση και να αποθηκεύετε σωστά . Το κλειδί είναι να κατανοήσετε τι είδους ημερομηνία έχει κάθε προϊόν, ποιους κινδύνους συνεπάγεται και ποιο πραγματικό περιθώριο ασφαλείας προσφέρει. Από εκεί και πέρα, πρόκειται για τη λήψη αναλογικών αποφάσεων, χωρίς να πέφτετε ούτε σε κινδυνολογία ούτε σε απερισκεψία.
Όταν εμφανίζονται σαφή σημάδια αλλοίωσης — μια ξινή ή πολύ έντονη οσμή, παράξενες αλλαγές χρώματος, μούχλα , γλοιώδης υφή ή πρησμένη συσκευασία — η συμβουλή είναι να απορρίπτετε το τρόφιμο χωρίς δισταγμό, ανεξάρτητα από το αν έχει λήξει . Και, στην περίπτωση ιδιαίτερα ευπαθών προϊόντων όπως το κρέας, το ψάρι, τα αυγά σε καλή κατάσταση , τα φρέσκα γαλακτοκομικά προϊόντα ή τα έτοιμα προς κατανάλωση γεύματα, η προσοχή είναι η καλύτερη πορεία δράσης , ειδικά εάν υπάρχουν ευάλωτα άτομα στο νοικοκυριό.
Περισσότερες πληροφορίες, περισσότερο ενδιαφέρον... αλλά ένα χάσμα μεταξύ θεωρίας και πράξης
Παρά τις ελλείψεις στο μαγείρεμα στο σπίτι, οι πιο πρόσφατες έρευνες συμφωνούν ότι το ενδιαφέρον για την ασφάλεια των τροφίμων είναι υψηλό στην Ισπανία . Το 76% των πολιτών αναφέρουν ότι αναζητούν ενεργά πληροφορίες σχετικά με αυτά τα θέματα και βασίζονται κυρίως σε επαγγελματίες υγείας και σε επιστημονικούς επικοινωνητές ως κύριες πηγές. Επιπλέον, η πλειοψηφία αντιλαμβάνεται ότι οι έλεγχοι έχουν βελτιωθεί τις τελευταίες δεκαετίες και το 61% αναγνωρίζει ότι ο μηδενικός κίνδυνος είναι αδύνατος.
Οι ετικέτες των προϊόντων γίνονται βασικό κανάλι επικοινωνίας μεταξύ της βιομηχανίας και των καταναλωτών . Πέρα από τις ημερομηνίες λήξης, οι άνθρωποι δείχνουν ενδιαφέρον για τα συστατικά, τα αλλεργιογόνα και τα διατροφικά προφίλ, γεγονός που αντανακλά μια αυξανόμενη ανησυχία για την υγεία και για το τι τρώνε καθημερινά.
Ταυτόχρονα, η μελέτη αποκαλύπτει μια σαφή απαίτηση για μεγαλύτερη διαφάνεια όταν προκύπτουν ειδοποιήσεις για την υγεία ή ανακλήσεις τροφίμων. Περισσότεροι από τους μισούς ερωτηθέντες θυμούνται ότι είδαν ειδησεογραφικά ρεπορτάζ σχετικά με ανακληθέντα προϊόντα τον τελευταίο χρόνο , γενικά μέσω τηλεόρασης, ραδιοφώνου ή ψηφιακών μέσων. Για ορισμένους, αυτές οι πληροφορίες καταδεικνύουν ότι το σύστημα ελέγχου λειτουργεί, ενώ για άλλους, δημιουργεί δυσπιστία απέναντι σε ορισμένα προϊόντα.
Πίσω από αυτό βρίσκεται η εμφάνιση ενός πιο συνειδητού και αφοσιωμένου καταναλωτή , ενός καταναλωτή που είναι ολοένα και πιο ενημερωμένος, θέτει ερωτήσεις και κατανοεί έννοιες όπως η διάρκεια ζωής, ο μικροβιολογικός έλεγχος και η ασφάλεια των τροφίμων. Ωστόσο, οι καθημερινές συνήθειες συνεχίζουν να δείχνουν ότι υπάρχει περιθώριο βελτίωσης στην πρακτική εφαρμογή αυτής της γνώσης , ειδικά όσον αφορά τη σωστή χρήση των ημερομηνιών λήξης και τη διαχείριση των υπολειμμάτων.
Οι αρχές επιμένουν ότι η ασφάλεια δεν τελειώνει στο εργοστάσιο ή στα σύνορα: η τελευταία γραμμή άμυνας βρίσκεται στην κουζίνα κάθε σπιτιού . Εκεί λαμβάνεται η απόφαση για το αν τα ληγμένα τρόφιμα θα πεταχτούν, θα καταψυχθούν εγκαίρως ή θα καταναλωθούν χωρίς τις κατάλληλες δικλείδες ασφαλείας.
Από τον έλεγχο των κινδύνων στη διαχείριση του κινδύνου: τι κάνουν οι αρχές
Ενώ τα νοικοκυριά συζητούν τι πρέπει να κάνουν με τα ληγμένα τρόφιμα, οι πολιτικές για την ασφάλεια των τροφίμων στην Ισπανία και την Ευρωπαϊκή Ένωση κινούνται προς ένα πιο εξελιγμένο μοντέλο . Ο Ισπανικός Οργανισμός για την Ασφάλεια και τη Διατροφή των Τροφίμων (AESAN) προωθεί μια αλλαγή στην προσέγγιση: τη μετάβαση από τον απλό, εφάπαξ έλεγχο των κινδύνων στην ολοκληρωμένη διαχείριση κινδύνων σε ολόκληρη την αλυσίδα εφοδιασμού.
Στην πράξη, αυτό σημαίνει ότι οι εταιρείες πρέπει να επικυρώνουν πολύ πιο αυστηρά τη διάρκεια ζωής των τροφίμων , ειδικά για τα έτοιμα προς κατανάλωση προϊόντα, όπου παθογόνα όπως η Λιστέρια αποτελούν διαρκή πρόκληση. Παράγοντες όπως το pH, η ενεργότητα του νερού, ο τύπος συσκευασίας και η θερμοκρασία αποθήκευσης λαμβάνονται υπόψη για να προσδιοριστεί χωρίς καμία αμφιβολία για το χρονικό διάστημα που μπορεί να εγγυηθεί η ασφάλεια.
Οι αρχές εργάζονται επίσης πάνω σε τεχνικές οδηγίες για τον τομέα , οι οποίες συνιστούν την ενσωμάτωση τακτικών ελέγχων στα συστήματα αυτοπαρακολούθησης και τη βάση των αποφάσεων σε μελέτες προγνωστικής μικροβιολογίας . Η ιδέα είναι ότι η ημερομηνία λήξης δεν πρέπει να είναι ένας αριθμός που επιβάλλεται αυθαίρετα, αλλά μάλλον το αποτέλεσμα αυστηρών δοκιμών που επιτρέπουν στους καταναλωτές να εμπιστεύονται ότι το όριο έχει οριστεί με τη χρήση επιστημονικών κριτηρίων.
Παράλληλα, έχουν ενισχυθεί οι έλεγχοι στα σύνορα και στις εισαγωγές . Η Ισπανία, η οποία εξάγει σχεδόν το ήμισυ της παραγωγής αγροδιατροφικών προϊόντων και λαμβάνει μεγάλες ποσότητες τροφίμων από τρίτες χώρες, διενεργεί ελέγχους στο σημείο προέλευσης και ελέγχους τεκμηρίωσης, ταυτότητας και φυσικούς ελέγχους στα προϊόντα που εισέρχονται στην αγορά. Τα τελευταία χρόνια, η δειγματοληψία φρούτων, λαχανικών και ζωικών προϊόντων έχει αυξηθεί για την ανίχνευση πιθανών υπολειμμάτων φυτοφαρμάκων ή άλλων κινδύνων.
Σε διεθνές επίπεδο, οι ισπανικές και οι ευρωπαϊκές αρχές επαναλαμβάνουν ότι τα πρότυπα υγείας και ασφάλειας των τροφίμων της ΕΕ δεν είναι διαπραγματεύσιμα . Οποιαδήποτε εμπορική συμφωνία πρέπει να σέβεται αυτό το επίπεδο αυστηρότητας, διασφαλίζοντας ότι τα εισαγόμενα τρόφιμα πληρούν τους ίδιους κανονισμούς με τα τρόφιμα που παράγονται εντός της ΕΕ. Στόχος είναι οι καταναλωτές να μπορούν να εμπιστεύονται ότι η ημερομηνία λήξης και η επισήμανση συμμορφώνονται με τα ίδια πρότυπα , χωρίς να χρειάζεται να ανησυχούν για την προέλευση του προϊόντος.
Αυτά τα δεδομένα και αυτά τα μέτρα σκιαγραφούν μια εικόνα στην οποία η ασφάλεια των τροφίμων έχει γίνει κοινή ευθύνη : η βιομηχανία και οι κυβερνητικές υπηρεσίες εργάζονται για να ορίσουν ημερομηνίες λήξης και ελέγχους που ευθυγραμμίζονται όλο και περισσότερο με τον πραγματικό κίνδυνο, ενώ το κοινό δείχνει ενδιαφέρον και αναζητά πληροφορίες, αλλά διατηρεί οικιακές συνήθειες που δεν ευθυγραμμίζονται πάντα με αυτήν την προσέγγιση. Η κατανόηση του τι σημαίνει κάθε ημερομηνία στη συσκευασία, η χρήση με αυτοπεποίθηση αυτού που εξακολουθεί να είναι ασφαλές και ταυτόχρονα το να μην παίζουμε ρώσικη ρουλέτα με τρόφιμα υψηλού κινδύνου που έχουν λήξει είναι βασικά βήματα για την προστασία της υγείας μας χωρίς να γεμίζουμε τα σκουπίδια ή να ζούμε με συνεχή φόβο.
