Οι Χειμερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες Μιλάνου-Κορτίνα ξεκίνησαν στη σκιά ενός ονόματος: της Λίντσεϊ Βον . Στα 41 της χρόνια, η θρύλος του αλπικού σκι έκανε την επιστροφή της ένα μείγμα αθλητικού θριάμβου και ιατρικού δράματος, αφού αγωνίστηκε στους Ολυμπιακούς Αγώνες κατάβασης με σοβαρά τραυματισμένο αριστερό γόνατο και μερικώς ανακατασκευασμένο γόνατο από τιτάνιο.
Η Αμερικανίδα έφτασε στην Ιταλία μετά από ρήξη πρόσθιου χιαστού συνδέσμου (ACL) , οστικό οίδημα και ρήξη μηνίσκου στο αριστερό της γόνατο κατά τη διάρκεια του Παγκοσμίου Κυπέλλου Crans-Montana, λίγες μέρες πριν από την κύρια εκδήλωση των Ολυμπιακών Αγώνων. Παρά την ιατρική αυτή έκθεση, η οποία για κάθε αθλήτρια θα σηματοδοτούσε το τέλος της σεζόν, η Vonn αποφάσισε να αγωνιστεί, τροφοδοτώντας μια έντονη συζήτηση θαυμασμού, ανησυχίας και κριτικής σε μεγάλο μέρος της Ευρώπης.
Ένας εξαιρετικά σοβαρός τραυματισμός εν μέσω της αντίστροφης μέτρησης για τους Ολυμπιακούς Αγώνες
Αυτό που αρχικά φαινόταν σαν ένας απλός τραυματισμός στο γόνατο μετά τη συντριβή στο Κρανς-Μοντάνα, αποδείχθηκε μια καταστροφική διάγνωση: ρήξη πρόσθιου χιαστού συνδέσμου , οστικό οίδημα και προηγουμένως κατεστραμμένος μηνίσκος. Αυτός ο συνδυασμός, υπό κανονικές συνθήκες, συνεπάγεται έξι έως δώδεκα μήνες ανάρρωσης , συμπεριλαμβανομένης της χειρουργικής επέμβασης και της εκτεταμένης αποκατάστασης, κρατώντας τον μακριά από οποιαδήποτε αγωνιστική πίστα υψηλού επιπέδου.
Η ρήξη πρόσθιου χιαστού συνδέσμου (ACL) είναι ένας συχνός τραυματισμός σε αθλήματα που περιλαμβάνουν στροφές και απότομες αλλαγές κατεύθυνσης, όπως το σκι, το ποδόσφαιρο ή το χάντμπολ. Συνήθως συνοδεύεται από έναν ακουστό ήχο κρότου, γρήγορο πρήξιμο, έντονο πόνο και αίσθημα αστάθειας. Στην περίπτωση της Αμερικανίδας σκιέρ, αυτή η αστάθεια επιδεινώθηκε από ένα ήδη τραυματισμένο δεξί γόνατο, όπου είχε υποβληθεί σε μονοδιαμερισματική αρθροπλαστική γόνατος χρόνια νωρίτερα για την ανακούφιση της σοβαρής φθοράς της άρθρωσης.
Το οστικό οίδημα στο αριστερό γόνατο πρόσθεσε ένα ακόμη επίπεδο πολυπλοκότητας. Αυτό συνίσταται σε συσσώρευση υγρού στο σπογγώδες τμήμα του οστού, που συνήθως προκαλείται από τραύμα ή υπερβολική χρήση. Προκαλεί βαθύ, επίμονο πόνο, καθώς και δυσκαμψία, κάτι που είναι ιδιαίτερα προβληματικό σε ένα άθλημα όπως η ορεινή ποδηλασία κατάβασης, όπου το γόνατο αντέχει τεράστιες δυνάμεις σε ταχύτητες που υπερβαίνουν τα 100 χλμ./ώρα.
Εκτός από όλα αυτά, ο Vonn είχε μια ρήξη στον έσω μηνίσκο του, έναν τραυματισμό που είχε ήδη υποστεί πριν από το ατύχημα στην Ελβετία. Αυτός ο τύπος τραυματισμού του μηνίσκου προκαλεί τοπικό πόνο, πρήξιμο, πιθανούς ήχους κροτάλισμα και μερικές φορές μπλοκάρισμα της άρθρωσης. Η συνήθης θεραπεία περιλαμβάνει ανάπαυση, πάγο, συμπίεση, ανύψωση και, αρκετά συχνά, χειρουργική επέμβαση - το ακριβώς αντίθετο από αυτό που χρειάζεται για να καταδυθεί κανείς σε μια ολυμπιακή πίστα όπως η Tofana.
Πώς είναι δυνατόν να αγωνιστείς με ρήξη χιαστού συνδέσμου;
Η απόφαση του Vonn να αγωνιστεί στους Ολυμπιακούς Αγώνες Κατάβασης με αυτόν τον τραυματισμό οδήγησε τους Ευρωπαίους ειδικούς να εξηγήσουν λεπτομερώς τις συνθήκες υπό τις οποίες κάποιος μπορεί να κάνει σκι με ρήξη πρόσθιου χιαστού συνδέσμου , κάτι που, αν και δεν είναι το πιο συνηθισμένο, δεν είναι εντελώς πρωτοφανές στην πίστα.
Τραυματολόγοι όπως ο Δρ. Sergio Aguirre , με εκτεταμένη εμπειρία σε τραυματισμούς σκιέρ, επισημαίνουν ότι οι μερικές ρήξεις του χιαστού συνδέσμου , όταν εντοπίζονται σε ορισμένες περιοχές - για παράδειγμα, στην εγγύς πρόσφυση του μηριαίου κονδύλου - μπορούν να επιτρέψουν μια σχετικά καλή λειτουργική αποκατάσταση, με μικρότερη αίσθηση αστάθειας από την αναμενόμενη.
Σε αυτές τις περιπτώσεις, η ικανότητα ανταγωνισμού εξαρτάται όχι μόνο από τον σύνδεσμο, αλλά και από παράγοντες όπως η οστική ανατομία του μηριαίου και της κνήμης , η ευθυγράμμιση του ποδιού (βλαισό γένος ή ραιβό οστό) και, πάνω απ' όλα, η δύναμη και ο έλεγχος των μυών που περιβάλλουν την άρθρωση. Με μυϊκό σύστημα υψηλού επιπέδου, το γόνατο μπορεί να διατηρήσει επαρκή σταθερότητα για ορισμένες αθλητικές κινήσεις, πάντα εντός ορισμένων ορίων.
Επιπλέον, το σκι κατάβασης έχει μοναδικά τεχνικά χαρακτηριστικά που το διακρίνουν από άλλα αθλήματα. Η κυρίαρχη κίνηση είναι η κάμψη-έκταση και ο έλεγχος του σώματος στα σκι, χωρίς τόσες ξαφνικές κινήσεις στροφής όσο στο ποδόσφαιρο. Αυτό σημαίνει ότι, σε ορισμένους τύπους τραυματισμών, οι μύες μπορούν να αντισταθμίσουν εν μέρει τη λειτουργία του πρόσθιου χιαστού συνδέσμου, κάτι που δεν θα συνέβαινε σε αθλήματα με συνεχείς στροφές σε σταθερό πόδι.
Ωστόσο, οι ειδικοί συμφωνούν ότι η προσπάθεια ενός Ολυμπιακού τρεξίματος κατάβασης με ταχύτητα άνω των 100 χλμ./ώρα λίγες μόνο ημέρες μετά τη ρήξη του πρόσθιου χιαστού συνδέσμου είναι, γενικά, ένα εξαιρετικά επικίνδυνο στοίχημα, το οποίο είναι εφικτό μόνο από αθλητές με εξαιρετική φυσική κατάσταση και υπόκειται πάντα σε ενδελεχή αξιολόγηση από τη δική τους ιατρική ομάδα.
Ένα σώμα προετοιμασμένο για το όριο... αλλά όχι θωρακισμένο
Αν υπάρχει ένα πράγμα που λειτουργεί υπέρ της Lindsey Vonn, αυτό είναι η εξαιρετική φυσική της κατάσταση . Ακόμα και μετά τη συνταξιοδότησή της το 2019, συνέχισε να εργάζεται εντατικά στο γυμναστήριο. Απλώς δείτε τις εικόνες που έχει μοιραστεί στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, όπου ξεχωρίζουν τα απίστευτα μυώδη και δυνατά πόδια της , σμιλευμένα με την πάροδο των ετών για να αντέχουν κολοσσιαίες δυνάμεις σε κάθε κατάβαση.
Αυτή η μυϊκή δομή της επιτρέπει να διατηρεί την κλασική αεροδυναμική θέση κατηφόρας για μεγάλα δευτερόλεπτα, κάτι που είναι ζωτικής σημασίας για την ομαλή ολίσθηση και την ελαχιστοποίηση της αντίστασης του αέρα. Πολλοί ειδικοί επισημαίνουν ότι αν κάποιος μπορεί να αντισταθμίσει εν μέρει έναν σχισμένο πρόσθιο χιαστό σύνδεσμο μόνο με μυϊκή δύναμη, αυτή είναι η Vonn , η οποία έχει συνηθίσει να ζει με τον πόνο και να αγωνίζεται ενώ είναι τραυματισμένη.
Ωστόσο, το σκηνικό ήταν μια πρόκληση. Η κατηφόρα στην Κορτίνα ντ'Αμπέτσο κάθε άλλο παρά επιεικής είναι. Το εμβληματικό τμήμα Tofana Schuss φτάνει σε κλίσεις σχεδόν 65%, με τους δρομείς να τρέχουν με πλήρη ταχύτητα ανάμεσα σε βράχους, ακολουθούμενο από την τυφλή είσοδο στο άλμα Duca d'Aosta, όπου οι σκιέρ μπορούν να πετάξουν σχεδόν 50 μέτρα πριν από μια μερικές φορές πολύ επίπεδη προσγείωση, αυξάνοντας περαιτέρω τις δυνάμεις που μεταδίδονται στα γόνατά τους.
Τα προηγούμενα δεν ήταν ενθαρρυντικά. Η Αμερικανίδα Μπρίζι Τζόνσον είχε τραυματιστεί στην ίδια περιοχή , με αποτέλεσμα να υποστεί επίσης ρήξη πρόσθιου χιαστού συνδέσμου κατά την προσγείωση, και ο Ελβετός Κάρλο Γιάνκα είχε αγωνιστεί στους Αγώνες δύο μήνες μετά τον τραυματισμό του στον χιαστό σύνδεσμο, αν και είχε περισσότερο χρόνο ανάρρωσης από τον Βον. Ακόμα και στην Ισπανία, η περίπτωση της Άνα Αλόνσο από τη Γρανάδα ήταν στη μνήμη μας . Είχε επιστρέψει στους διεθνείς αγώνες μετά από έναν περίπλοκο τραυματισμό στο γόνατο, αλλά με αρκετούς μήνες αποκατάστασης μπροστά της, όχι μόνο λίγες μέρες.
Στην περίπτωση του Vonn, το χρονικό περιθώριο ήταν ελάχιστο. Είχε μόλις οκτώ ή δέκα ημέρες μεταξύ του ατυχήματος στο Crans-Montana και της Ολυμπιακής κατάβασης. Παρά ταύτα, ολοκλήρωσε τις προπονήσεις στην Cortina σε εξαιρετικά υψηλό επίπεδο, σημειώνοντας μάλιστα τον τρίτο ταχύτερο χρόνο σε μία από τις επίσημες προπονήσεις, γεγονός που τροφοδότησε την αίσθηση ότι, για άλλη μια φορά, μπορούσε να αψηφήσει την ιατρική λογική.
Η άγρια σύγκρουση στην πλαγιά Τοφάνα
Όταν έφτασε η μέρα του Ολυμπιακού αγώνα κατάβασης στο Μιλάνο-Κορτίνα, όλα τα βλέμματα ήταν στραμμένα στην αγωνιζόμενη με αριθμό συμμετοχής 13. Με 84 νίκες σε Παγκόσμιο Κύπελλο , αρκετές κρυστάλλινες σφαίρες και τρία ολυμπιακά μετάλλια στο ρεκόρ της, η Vonn έψαχνε για αυτό που θα μπορούσε να ήταν η καλύτερη επιστροφή στην ιστορία : να ανέβει ξανά στο ολυμπιακό βάθρο στα 41 της χρόνια, με προσθετικό δεξί γόνατο και σοβαρά τραυματισμένο αριστερό.
Το ξεκίνημα της Lindsey ήταν εκρηκτικό. Μέσα σε δευτερόλεπτα, ωστόσο, όλα πήγαν στραβά. Πλησιάζοντας μια πύλη, πήρε τη γραμμή πολύ σφιχτά , πιάστηκε σε μια από τις σημαίες και έχασε την ισορροπία της. Από τότε και μετά, η πτώση ήταν δραματική: έχασε τον έλεγχο, αναπηδώντας στο χιόνι, κυλώντας με μεγάλη ταχύτητα, ανίκανη να μετριάσει την πρόσκρουση του σώματός της και των αρθρώσεών της στην πλαγιά Tofana.
Σιωπή έπεσε πάνω από το χιονοδρομικό κέντρο Cortina d'Ampezzo. Μόνο οι κραυγές πόνου της Αμερικανίδας ακουγόντουσαν καθώς οι ιατρικές ομάδες έσπευσαν στο σημείο. Ο αγώνας διακόπηκε για περισσότερα από δεκαπέντε λεπτά, με χιλιάδες οπαδούς στις πίστες και εκατομμύρια θεατές σε όλη την Ευρώπη και τις Ηνωμένες Πολιτείες να κρατούν την ανάσα τους βλέποντας εικόνες που πολλοί περιέγραψαν ως «φρικτές».
Αφού έλαβε εκτεταμένη θεραπεία στις πίστες, η Βον μεταφέρθηκε αεροπορικώς στο νοσοκομείο Ca'Foncello στο Τρεβίζο, περίπου 130 χιλιόμετρα νότια, όπου επιβεβαιώθηκε ότι χρειαζόταν ορθοπεδική χειρουργική επέμβαση για τη σταθεροποίηση ενός κατάγματος στο αριστερό της πόδι . Η Ομοσπονδία Σκι των ΗΠΑ εξέδωσε μια σύντομη δήλωση: η σκιέρ ήταν σε σταθερή κατάσταση και σε «καλά χέρια» με κοινή ιατρική ομάδα ΗΠΑ-Ιταλίας.
Η γενική αίσθηση ήταν ότι ήμασταν μάρτυρες του πιθανού τέλους μιας θρυλικής καριέρας , η οποία είχε επαναληφθεί απροσδόκητα την προηγούμενη σεζόν μετά από σχεδόν έξι χρόνια απουσίας από την πίστα. Η προσπάθειά του να επιστρέψει στην ελίτ με ένα γόνατο από τιτάνιο θεωρούνταν ήδη από πολλούς μια σχεδόν θαυματουργή ιστορία. Αυτός ο νέος τραυματισμός, ωστόσο, έριξε τη σκιά ενός οριστικού τέλους.
Η οπτική των γιατρών: μεταξύ θαυμασμού και κριτικής
Η υπόθεση της Lindsey Vonn έχει πυροδοτήσει έντονες ιατρικές και ηθικές συζητήσεις, ιδιαίτερα στην Ευρώπη, όπου αρκετοί ειδικοί σε αθλητικά τραύματα έχουν αναλύσει το περιστατικό με κάποια ευθύτητα. Κάποιοι τονίζουν τις εξαιρετικές σωματικές της ικανότητες , ενώ άλλοι πιστεύουν ότι δεν θα έπρεπε ποτέ να είχε φτάσει στην έξοδο της κατηφόρας.
Ο Δρ. Πέδρο Ρίπολ , στον οποίο ζητήθηκε η συμβουλή μετά το ατύχημα, ήταν κατηγορηματικός στην εκτίμησή του για την απόφαση να αγωνιστεί: πίστευε ότι η Βον «έπρεπε να είχε απόσχει από τον αγώνα μέχρι να αποκατασταθεί ο τραυματισμός της στο αριστερό γόνατο ». Κατά τη γνώμη του, ήταν μια «απερίσκεπτη» προσπάθεια να ξεπεράσει τα φυσικά της όρια, με μια ασταθή άρθρωση και ένα προσθετικό μέλος στο άλλο γόνατό της, γεγονός που πολλαπλασίασε τον κίνδυνο περαιτέρω βλάβης.
Ο Ρίπολ τόνισε ότι, ενώ η ατομική ελευθερία του αθλητή αποτελεί θεμελιώδη αρχή, μερικές φορές απουσιάζουν μηχανισμοί για την προστασία της υγείας του από υπερβολικά επικίνδυνες αποφάσεις . Σημείωσε ότι μια τέτοια πτώση θα μπορούσε όχι μόνο να επιδεινώσει τον τραυματισμό στο αριστερό γόνατο, αλλά και να θέσει σε σοβαρό κίνδυνο το προσθετικό δεξί γόνατο, όπου ένα κάταγμα γύρω από το εμφύτευμα θα δημιουργούσε πολύπλοκα τεχνικά προβλήματα και θα οδηγούσε σε σημαντικές μακροπρόθεσμες συνέπειες.
Άλλοι ειδικοί έχουν τονίσει ότι, εκτός από μια ρήξη πρόσθιου χιαστού συνδέσμου (ACL), η παρουσία άλλων συναφών τραυματισμών —όπως ρήξη μηνίσκου ή βλάβη σε δευτερογενείς σταθεροποιητικές δομές— καθιστά την κατάσταση ακόμη πιο κρίσιμη. Όταν δεν πρόκειται για μεμονωμένο τραυματισμό, το περιθώριο για μυϊκή αντιρρόπηση μειώνεται, επειδή κάθε στροφή ή πρόσκρουση αυξάνει την πιθανότητα μελλοντικής αστάθειας και εκφύλισης της άρθρωσης.
Ομοίως, οι ειδικοί στην αθλητιατρική έχουν επισημάνει ότι κανένας νάρθηκας γόνατος δεν μπορεί να αντικαταστήσει πλήρως τη λειτουργία του πρόσθιου χιαστού συνδέσμου . Υπάρχουν ορθώσεις ειδικά σχεδιασμένες για λάτρεις του σκι, πιο κοντές για να ταιριάζουν με τις μπότες του σκι, αλλά αυτές είναι μόνο μερικές ενισχύσεις. Δεν μπορούν να αγκυρώσουν το μηριαίο οστό και την κνήμη όπως κάνει ένας άθικτος σύνδεσμος.
Οι μεσοπρόθεσμοι και μακροπρόθεσμοι κίνδυνοι από την καταπόνηση του γόνατος
Πέρα από τις άμεσες επιπτώσεις της πτώσης, οι γιατροί προειδοποιούν για τις επιπτώσεις που μπορεί να έχει αυτό το είδος απόφασης μεσοπρόθεσμα και μακροπρόθεσμα . Ο ανταγωνισμός με ρήξη πρόσθιου χιαστού συνδέσμου και κατεστραμμένο μηνίσκο χωρίς την απαραίτητη ανάπαυση αυξάνει τον κίνδυνο χρόνιας αστάθειας των αρθρώσεων , κάτι που μπορεί να επηρεάσει την καθημερινή ζωή πολλά χρόνια μετά την αποχώρησή σας από τους κορυφαίους αγώνες.
Η έλλειψη σταθερότητας των αρθρώσεων αυξάνει επίσης την πιθανότητα περαιτέρω ρήξεων μηνίσκου και φθοράς του χόνδρου , μια οδός που συχνά οδηγεί σε πρώιμη έναρξη οστεοαρθρίτιδας. Σε έναν αθλητή με ιστορικό συνδρόμου Vonn, με χόνδρο που έχει ήδη υποστεί βλάβη από χρόνια πρόσκρουσης και μέγιστης προσπάθειας, κάθε πτώση και κάθε επιπλέον σεζόν γίνεται ένα ρίσκο.
Αυτό επιδεινώνεται από την υπερφόρτωση των μυών που προκύπτει από την ανάγκη συνεχούς αντιστάθμισης της έλλειψης σταθερότητας με τους μύες του μηρού και του ισχίου. Αυτή η αντιστάθμιση, απαραίτητη για να μπορεί το γόνατο να «αντέχει» κατά το τρέξιμο, μπορεί να οδηγήσει σε μυϊκές θλάσεις, ρήξεις και προβλήματα σε άλλες αρθρώσεις όπως το ισχίο ή η πλάτη.
Λαμβάνεται επίσης υπόψη η πιθανή βλάβη σε παρακείμενες δομές , όπως οι πλάγιοι σύνδεσμοι, η οπισθοπλάγια γωνία ή ακόμα και το ίδιο το οστό που περιβάλλει την πρόθεση του δεξιού γόνατος. Σε ένα σενάριο που περιλαμβάνει δυνάμεις τόσο υψηλές όσο μια πτώση με ταχύτητα άνω των 100 km/h, το περιθώριο ασφαλείας είναι ελάχιστο.
Εν τω μεταξύ, πολυάριθμοι ειδικοί σε θέματα αθλητικού τραύματος τονίζουν ότι, αν και η τελική απόφαση ανήκει πάντα στον αθλητή, οι τεχνικές και ιατρικές ομάδες φέρουν μερίδιο ευθύνης. Σε καταστάσεις τόσο έντονης πίεσης από τα μέσα ενημέρωσης και συναισθηματικής πίεσης, όπως οι Ολυμπιακοί Αγώνες, δεν προκαλεί έκπληξη το γεγονός ότι η επιθυμία για ανταγωνισμό υπερτερεί της σύνεσης, κάτι που η συγκεκριμένη υπόθεση έφερε για άλλη μια φορά στο προσκήνιο.
Μια καριέρα που σημαδεύτηκε από δόξα και τραυματισμούς
Το μέγεθος των επιπτώσεων του τραυματισμού στο γόνατο της Lindsey Vonn γίνεται καλύτερα κατανοητό ρίχνοντας μια γρήγορη ματιά στην καριέρα της. Μιλάμε για μια σκιέρ με 84 νίκες σε Παγκόσμιο Κύπελλο , τέσσερις Μεγάλες Κρυστάλλινες Σφαίρες, τρία Ολυμπιακά μετάλλια -συμπεριλαμβανομένου του χρυσού στην κατάβαση στο Βανκούβερ το 2010- και το ρεκόρ της γηραιότερης σκιέρ που κέρδισε μια διοργάνωση Παγκοσμίου Κυπέλλου , ένα επίτευγμα που πέτυχε σε ηλικία 41 ετών.
Η καριέρα του, ωστόσο, έχει πληγεί από σημαντικούς τραυματισμούς: ρήξεις στο γόνατο, βλάβη στον μηνίσκο, προβλήματα χόνδρου, τραυματισμούς στον αγκώνα και τον αστράγαλο... Σε σημείο που το 2019 αποφάσισε να αποσυρθεί επειδή ο πόνος στο δεξί του γόνατο τον εμπόδιζε να προπονείται και να αποδίδει στο έπακρο. Φαινόταν ότι η αθλητική του καριέρα είχε τελειώσει, αλλά η ιστορία πήρε μια απροσδόκητη τροπή.
Αφού υποβλήθηκε σε μερική αντικατάσταση γόνατος με εμφυτεύματα τιτανίου στο δεξί της γόνατο, η Vonn διαπίστωσε ότι ο πόνος που είχε συνηθίσει εξαφανίστηκε. Σταδιακά αύξησε την ένταση της προπόνησής της, πιέζοντας την πρόθεση πέρα από αυτό που θα συνιστούσαν πολλοί ορθοπεδικοί χειρουργοί, μέχρι που ένιωσε ικανή να αγωνιστεί ξανά στο elite circuit.
Στην επιστροφή της, την οποία πέτυχε μετά από σχεδόν έξι χρόνια απουσίας από κορυφαίους αγώνες, κέρδισε για άλλη μια φορά αγώνες του Παγκοσμίου Κυπέλλου και ανέβηκε ξανά στο νούμερο ένα στην κατάταξη της κατάβασης, τροφοδοτώντας την αφήγηση της «αδύνατης επιστροφής ». Όταν εμφανίστηκε στο Μιλάνο-Κορτίνα, σε ηλικία άνω των 40 ετών και με τεχνητό γόνατο, πολλοί την είδαν ως ένα μείγμα αθλητικού ειδώλου και ακραίου πειράματος για το πού βρίσκονται τα όρια του ανθρώπινου σώματος.
Γι' αυτό και ο τραυματισμός στο αριστερό της γόνατο στο Κρανς-Μοντάνα, λίγες μέρες πριν από τους Αγώνες, βιώθηκε ως ένα σκληρό, σχεδόν λογοτεχνικό πλήγμα: η πρωταθλήτρια που είχε επανεφεύρει τον εαυτό της με ένα προσθετικό μέλος σταμάτησε για άλλη μια φορά, αυτή τη φορά από το άλλο γόνατο, ακριβώς τη στιγμή που απολάμβανε την επιλογή να τερματίσει την καριέρα της με ένα ακόμη ολυμπιακό μετάλλιο.
Σε αυτό το πλαίσιο, η πτώση της Κορτίνα δεν ήταν μόνο ένα σωματικό πλήγμα, αλλά και ένα συμβολικό. Έχει προκαλέσει ανάμεικτα συναισθήματα: από εκείνους που τη θεωρούν μια σύγχρονη ηρωίδα ικανή να αψηφήσει το αδύνατο μέχρι εκείνους που πιστεύουν ότι το τίμημα αυτής της ανυπακοής ήταν πολύ υψηλό και ότι έχει ξεπεραστεί ένα επικίνδυνο όριο μεταξύ γενναιότητας και απερισκεψίας.
Η κατάσταση αυτή ανοίγει ξανά τη συζήτηση σχετικά με τη σκοπιμότητα επιστροφής σε ένα άθλημα υψηλής έντασης με τεχνητή άρθρωση . Υπάρχουν προηγούμενα σε άλλους τομείς, όπως ο τενίστας Άντι Μάρεϊ , ο οποίος επέστρεψε στο πρωτάθλημα με αντικατάσταση ισχίου, ή ορισμένοι βετεράνοι τριαθλητές που έχουν ολοκληρώσει δεκαετίες έντονης δραστηριότητας με εμφυτεύματα αρθρώσεων. Ωστόσο, ο συνδυασμός ταχύτητας, πρόσκρουσης και στρέψης στο αλπικό σκι θέτει τον πήχη για το ρίσκο σε πολύ υψηλό επίπεδο.
Στην περίπτωση της Vonn, η αποφασιστικότητά της προσφέρει επίσης μια ευρύτερη ερμηνεία που πολλοί γιατροί αρχίζουν να αποδέχονται: ίσως ορισμένοι ασθενείς με εμφυτεύματα, υπό την προϋπόθεση ότι πληρούν τις απαιτήσεις για καλή μυϊκή μάζα, κατάλληλο βάρος και κλινική παρακολούθηση , μπορούν να επιτρέψουν στον εαυτό τους υψηλότερο επίπεδο σωματικής δραστηριότητας από ό,τι συνιστούσε πριν από χρόνια. Το άγνωστο έγκειται στη μακροχρόνια φθορά αυτών των εμφυτευμάτων, κάτι που μόνο ο χρόνος και η παρακολούθηση αυτών των περιπτώσεων θα διευκρινίσουν.
Σε κάθε περίπτωση, ο συνδυασμός ενός οξέος τραυματισμού στο αριστερό της γόνατο , ενός ιστορικού προβλημάτων στις αρθρώσεις και της εξαιρετικά απαιτητικής φύσης του Ολυμπιακού αγώνα κατάβασης έχουν καταστήσει την ιστορία της Lindsey Vonn ένα από τα κύρια θέματα συζήτησης αυτών των Αγώνων στην Ευρώπη. Ανάμεσα στον θαυμασμό, την ανησυχία και την ηθική συζήτηση, η πτώση της στην Tofana έχει χρησιμεύσει ως υπενθύμιση ότι πίσω από κάθε αθλητικό κατόρθωμα, υπάρχει ένα πραγματικό σώμα με πολύ ανθρώπινους περιορισμούς, όσο κι αν μερικές φορές φαίνεται διαφορετικό.